دیشب یکی از خبر هایی که از تمام شبکه ها با برجسته سازی فراوان مطرح شد حضور نداشتن رضا زاده به علت بیماری در بازی های المپیک است.شاید برای خیلی از شما این سوال پیش آمده باشد؛علت اصلی چیست؟ بیماری...

اگر خبرهای گذشته ی خبر گزاری ها را دنبال کرده باشید،خبرهایی بود که وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی چاپ و پخش تصاویر هنرمندان ،ورزشکاران وشخصیت های فرهنگی در تبلیغ و معرفی کالا و خدمات را حتی در شبکه های تلویزیونی خارجی ،ممنوع اعلام کرد.

این جریان به نوروز87 که تیزرهای حسین رضازاده در تبلیغ یک شرکت املاک از تلویزیون های 24 ساعته پخش شد، بر می گردد.

با این توضیح که قبل از این جریان حضور ستاره ها روی بیلبورد ها و در برخی مواقع در صفحات روزنامه ها ، وجود داشت.

چند روز پیش در خبرهای رسانه ملی(صدا وسیما)خبر از این بود که رضا زاده برای انجام آزمایشات دوپینگ به کمیته المپیک رفته و برای اعزام  در حال آماده شدن است.

واینکه تا دیشب اعلام شد که پزشکان انجام فعالیتهای سنگین واسترس زا را برای وی ممنوع کردند و دیگر در هیچ عرصه ای وزنه نمی زند.

با تمام این تفاسیر این سوال در ذهن مخاطب پیش می آید که چرا این قهرمان دیگر قادر به وزنه زدن نیست؟چرا شخصیتهای سینمایی و ورزشکاران نباید درتبلیغات حضور داشته باشند؟

.

.

.

این روزها نمی دانم به کدام خبر باید پرداخت؛از خبر تغییر نامخ خیابان ایتالیا گفت،از بازی های تدارکاتی تیم ملی فوتبال،از انتخابات ریاست جمهوری،از اصلاح طلبان واصولگرایان،از سرپرست وزارت اقتصاد،از تأخیر در انتخاب وزیر اقتصاد وگرمی هوا ...قطع شدن برق ...

"برای جستجوی زیبایی زندگی کرد. برای مالکیتش آدم کشت."

“He lived to find beauty. He killed to possess it

بر اساس «عطر»، رمان معروف پاتریک زوسکیند فیلمی عطر به کارگردانی توم تیکور ساخته شده.

صحنه­ی پایانی فیلم صحنه­ی اعدام است. صحنه­ای از نوع به صلیب کشیدن مسیح. در یکی از میدان­های پاریس چوبه­ی داری به پا کرده­اند. عده­ی زیادی به تماشا ایستاده­اند. وقتی قهرمان جوان را به میدان می­آورند که او را به دار بیاویزند، از بوی عطرش مردم چنان سرمست می­شوند که یکدیگر را در آغوش می­گیرند و در اثر این بوی اغواگر به جای تماشای اعدام جوان جنایتکار اما هنرمند به آغوش گرفتن همدیگر می­پردازند. دوربین روی چهره­ی محکوم می­رود. از دیدن این صحنه محکوم ابتدا تعجب می­کند، بعد لذت می­برد و سرانجام در چهره­ی او تنها نفرت می­بینیم.

این صحنه یکی از زیبا ترین صحنه های  این فیلم است ، هنوز بعد از چند بار دیدن هنوز به نظرم راز خواستی در فیلم است ولی نمی دانم چرا متوجه اش نمی شوم.به نظرم این فیلم دیدگاهی فلسفی به جهان دارد..

در یکی از خیابان­های پاریس که بوی گند و کثافت می­دهد، زنی پسری به دنیا می­آورد و او را در خیابان، سر راه می­گذارد. نوزاد را به یتیم­خانه­ای می­برند و اسم او را می­گذارند ژان بابتیس گرونول که در زبان فرانسه به معنی قورباغه است. این شخص بو ندارد و به همین دلیل همه از او نفرت دارند. با این حال ژان بایتیس به تدریج متوجه می­شود که از حس و حافظه­ی بویایی فوق­العاده قوی­ای برخوردار است. از پاریس به شهرستانی به نام گرس می­رود و در نزد استادکاری عطرسازی می­آموزد. از گرس به پاریس برمی­گردد. بیست و پنج دختر باکره را به قتل می­رساند، بدون آن که قطره­ای خون از آنها چکیده شود، بوی این دختران را می گیرد و از آن عطری می­سازد که در پایان داستان و در پایان فیلم، در صحنه­ی اعدام که وصفش آمد، انسان­ها را سرمست و شیفته­ی یکدیگر می­کند.

تنها صدای راوی و موسیقی سمفونی متن فیلم اطلاعاتی از قهرمان درونگرای داستان به دست می­دهد. در مجموع به نظر من کارگردان نتوانسته است خودش را از جهان رمان جدا کند. برای همین فیلم در کنار رمان شخصیت دارد، یا به اصطلاح یک اثر هنری قائم به ذات نیست. به این دلایل بن ویشاو، هنرپیشه­ی جوان انگلیسی در نقش ژان بابتیس هم نمی­تواند تمام ظرفیت­های بازیگری­اش را به کار بگیرد. داستیو هافمن اما در نقش استادکار عطرساز یک شخصیت تراژیک را استادانه به نمایش می­گذارد.

فیلم بیننده را با عطر از دیدگاه دیگری آشنا می کند. مخصوصا این جزئیات زمانی بهتر نمایان می شود که عطر در زندگی طبقه پایینی مردم قرن هفدهم در اروپا اصلا وجود نداشته و در طبقه میانی فقط آن را از دور می دیدند و در فقط در طبقه فوقانی جامعه ، یعنی اشراف و ثروتمندان معنی پیدا می کرده است.